Yoktan Var Edilen Ben...

beni o güzelim ellerinle şekillendirdiğini görmek, fazlasıyla mutlu ediyor, mutlu oluyorum bildiğin...
sonra tekrar hatırlıyorum; ben işe yaramaz bir çamur bütünü; sense mükemmel yeteneklere sahip bir usta, bir sanatkar...
ellerinde şekil alıp, işe yarar bir birşeylere dönüşmek, benim gibi bir çamurun başına gelebilecek en iyi şey sanıyorum... sanıyorum ve sanırken görüyorum ki; şekillenmeye başlamışım bile... parmakların yeni yeni oluşan vücudumda gezmeye başlamış ve ben gıdıklanma hissini tanımışım bile...
beni şekillendir, sanatını ve yüreğini ortaya koyarak... üzerimde yapacağın işlemler bittiğinde, bir vitrine kaldırıp, değerimi anlayamayacak ve kaydettiğim aşamaların bir anlam ifade etmeyeceği insanlara satmaya kalkma ama!
sırça köşkünde sergile beni ömrün boyunca... başarım de bahsederken, yoktan var ettiğim de, bu bana geldiğinde hiçbirşeydi de hatta... gurur duygusu yayılsın tüm vücuduna bana baktığında, insanlar bana bakıp övgüler döşenmeye başladığında, sözlerini böl ve o benim eserim! de olmayan tüm küstahlıklarını takınarak... benim de, benim yoktan var ettiğim, öncesinde çamur, sonrasında sanat eseri olan, benim parçam! benim!
beni oluşturman bittikten sonra, sanattan anlayan herkesin sahip olma isteklerine inat; var gücünle, yüreğinle sahiplen beni, yaratıcım... parmaklarında can bulduğum...