Hakkaten

hayatın tüm olumsuzluklarını unutturuyorsun ya aşk...

seni giydiğim için, gurur duyabiliyorum ya...

bir de, yakışıyorsun ya...

iyi ki varsın aşk...

iyi ki, aşksın, kadın...

sensiz günümün tüm yorgunluğunu, varlığınla siliyorsun ya aşk...

tek dokunuşunla, yeniliyorsun ya, ruhumu...

gerçeğim, hayatım, canım, ruhumsun ya...

iyi ki varsın kadınım...

iyi ki, kadınımsın...

zoraki yokluklarını bile seviyorum, varlığını olduğu kadar, sana belli etmeksizin...

yapmazsın ya gerçi,

olur da "seviyorsan, al sana yokluğum" demenden, susuşlarım...

ne zaman mutlu sona bağlanacağı, açık ve seçik ve kesin eksikliklerim...

tamamlanınca bütüne, bir olunca, artınca, taşınca ne kadar mutlu olacağımı,

bu zamana kadar olageldiğimi ve ileri de de, aynı mutlulukları yaşayacağımı düşlediğim sensizliklerim...

hemen ardından, ellerimin üşüyüşünün,

vücuduma ve ruhuma, benliğime ve benime ateşlerin basmasını hissedişlerim...

az önce üşüdüğümü hatırlayıp, yanında sıcacık olduğumu, seninle şu soğuk hayata ısındığımı düşünmelerim...

sonra, senden aldığım sıcaklığı, ruhunu sıcacık tutmam,

seni sıcak kılmam ve ben yanıbaşındayken sıcağın zıttı olan herşeyin, zihnindeki yerlerini bir bir ve özenle yok etmem...

işte senin tanımın, aşk...

hepsi yukarıda...

yokluğunla, varlığınla...

sıcaklığın, güzelliğinle...

işte! sen, güzel kadınım...

sıcaklığım, huzurum...

başlarda imkansızlığım, sonrasında mucizem...

sen, benim tüm varlığım, sen...

işte sen; renksiz dünyamı gökkuşaklarıyla donatan eşsiz tanrıça...

ahiret telaşını üzerimden atan,

bana dünyada,

cenneti tattıran kadın...

iyi ki varsın, hakikaten... -hatta benim telaffuzumla, hakkaten...-

hakkaten, sevilesisin...

hakkaten, tapıyorum sana!