Şemsiye ve Ben

kaç gündür yağmurlara gark olmuş -babamın deyimiyle gökyüzü delinmiş- bir istanbulda yaşama savaşı vermekteyiz. soğuk, rüzgar, ıslaklık, insanı olsun aracı olsun trafik, kirlenmiş bir hava... bir çok yönden, herkesi olumsuz etkiledi maalesef. ama ben ve benim gibileri, bir yönüyle daha etkiliyor ki, bu çok vahim... peki bu ne mi?
şemsiye!
şaşırdın mı? ne alaka mı oldu tepkin? o zaman empati denen şeyden, nasibini alamamışsın arkadaşım, der, ayıplarım seni...
ortalama türk kadınlarının boyunu biraltmış say, sonra bu biraltmış saydığın hatunları, istanbul sokaklarına yay, onların hepsinin eline birer şemsiye ver ve beni -1.95lik ben!- de, bunca hatunun arasında yürümek için şemsiyelerle cebelleşirken hayal et! nasıl da acınası bir pozisyon, değil mi?
ben şemsiyeyi, kendi boyuna göre taşıyan kadınları anlayamıyorum müdür. tamam, ben merkezli yaşıyor olabilirsin, eyvallah, herşeyden, herkesten önemli biri varsa şu dünyada, o da sensindir, ama, senden daha uzun boylu -mesela ben- insanlar da var şu hayatta, di mi güzel ablam-kardeşim-bacım-güzelim-teyzem, niye o insanlara acıyıp, şemsiye bi taraflarını çizmesin, bi taraflarına batmasın diyerek o lanet şemsiyeni biraz daha yukarıda taşımıyorsun?
yani şunun şurasında cumartesi, pazar ve pazartesi günü, dışarıda toplasan beş saat geçirdim, o beş saat içinde de, binlerce şemsiyenin tehdit ve tacizine uğradım. on dakikadan fazla bir mesafe yürüyeceksem eğer -ki birçok yere de yürüyerek gidiyorum-, bir gözümü kaybetme, babyface duruşumun yok olması, montumun yırtılması, boynumun bir şemsiye tarafından koparılması gibi korkular ediniyor ve bu korkularımla yüzleşmeme ramak kaldığında, nasıl bir duruş edinmem gerektiğini düşünüyorum... yolda, şemsiyelerle boğuşan, şemsiye bi tarafına birşeyler yapmasın diye şekilden şekle giren, uzun boylu bir adam görürseniz, bilin ki o benim... cervantes hayatta olsa, yel değirmenleriyle çarpışan don kişotu yazdığı için pişmanlık duyar, ben ve hain şemsiyelerin hikayesinin daha çekici olmasından mütevellit, "nasıl düşünemedim lan ben bunu!" diyerek hayıflanırdı... valla...
bu yüzden, şemsiye kullanan okurlarıma bir tavsiyem olacak... o lanet şemsiyeleri, kendi boyunuza göre tutmak kişiliğinize oturmuş bir davranış bozukluğu olabilir, eyvallah. ama hiç yoktan, sağdan soldan geçen insanları gözlemleyin ve ona göre hareketlenin! valla dalıcam birine sonunda!
şemsiye demişken; bu sabah otobüs durağında yağmurun hafiflemesini beklerken, şemsiyesine kafasını gömerek ilerleyen bir hatunun canıma kastetmesi üzerine, şemsiyesinden tutarak benden uzak -mümkünse cehennemin dibi- bir mesafeye savurdum... ne olduğu hakkında pek bir fikir edinemeden, olay mahalinden uzaklaştı, pek bi eğlendim ben...
dipnot: üç kasım tarihinde kaleme alınmıştır.