Duru...

oturdum uzun uzun bişeyler yazdım buraya...
istemiyorum artık bu konu hakkında birşeyler yazmayı da, konuşmayı da...

bu gece her ne yaşandıysa, orada kalacak.

geriye dönüp "hadi konuşup çözelim bunu!" demeyeceğim...

bundan sonra, yaptığın hiçbir şeyi kendime sorun etmeyeceğim.

artık kendimi rahat bırakıyorum.

ilişki dediğin, iki kişilik bir olaysa ve ben, paranoyalarımda sahip değilsem bu ilişkiye,

devam etmesini, benim hayatındaki sürekliliğimi, geleceğinde beni görmek isteyip istemediğini bana da göstermen gerekecek kadın!

yeter kendi içinde yaşayıp sonlandırdığın, bana karşı oluşturduğun tüm kırgınlıklar...

yeter konuşmak isteyen, çözmek için mücadele eden, olumlu yaklaşan, affeden, düşünen, sebep arayan taraflığım...

tek istediğim,

hayata karşı acı tecrübelerinle gelişen robot monotonluğunu bir kenara bırakıp insani yönünle beni yaşamaya başlama tercihin.

bu ilişki yürütülecekse, artık sadece tamamlayan olmak istemiyorum...

ben; kaybetmemek için efor sarfedilen bir adam olmayı hak ediyorum.

ve ben; uzun süredir senin hak ettiğini, "süreklilik için çabalama"mı sundum sana.

yüreğim yorgun artık. yorgunum be kadın!..

yeter dediğim noktadayım...

görmek istiyorum. ilişkimizin yüzeysellikten sıyrılmasını...

bu ilişkiyi hakettiği gibi; en derin şekliyle yaşamak istiyorum.

hakettiğime inanıyorum.

yarımla, azla, eksikle yetinerek bir ömür geçirip,

en güzel çağlarım diyeceğim anıların, pişmanlık, kızgınlık, kırgınlık ve nefretle döşenmesini istemiyorum...